Alain z'n Weblog

Ook deze tweede Marathon is een trainings marathon en gaat net als de vorige keer over 40 ronden. Wel zijn er veel meer deelnemers van SC Gouda bij de C2. Ik ga vol goede moed van start en na de loze ronde rij ik bij de eerste 15. Na twee ronden raakt mijn rechter schaats de schaats van mijn voorganger. We blijven alle twee gewoon staan, maar in de bocht merk ik dat er iets mis is met mijn ijzer. Bij de afzet glijdt mijn rechter schaats weg, als dat twee keer achter elkaar gebeurt verlies ik zoveel druk dat ook mijn linker schaats weg begint te glijden bij de afzet. Ik vlieg bijna de bocht uit, maar kan gelukkig blijven staan. Door overdreven zijwaarts en met mijn hak af te zetten kan ik de volgende bocht wel goed door. Een klassiek geval van “braam”? Na enkele ronden gaat het wat beter en onder tussen rij ik achter in het peloton.  Tot en met de eindsprint heb ik echter het gevoel dat ik zomaar de bocht uit zou kunnen vliegen. Doordat er drie ex-C1 rijders een ronde uitlopen is die eindsprint al na 34 ronden. Terwijl ik voor de bel probeer vooraan in het peloton te komen, raakt mijn schaats wederom een andere met dit keer een valpartij achter mij to gevolg, ik blijf gelukkig staan. Iets onzeker geworden door de problemen met mijn ijzer en met de schrik van de tweede touché, lukt het me niet om volluit de laatste twee bochten te rijden. En alhoewel ik de andere jongere SC Gouda rijders achter me weet te houden, wordt het een 19de plaats. (rondetijden)

Een nieuwe schaatsseizoen en nieuwe schaatsen en dan ook nog gelijk een (proef)marathon over 40 ronden om mee te beginnen. Ook nieuw is het tijdstip van de start, al vanaf 20:00 wordt er gestart met de verschillende categorieën. Als C2 zijn we dan ook een drie kwartier eerder aan de beurt. Het was even wennen in de bochten aan de kleinere ronding van mijn nieuwe nanoflex ijzers. Nieuwe schoenen klemmen altijd anders dat was ook te voelen. Het nieuwe nanoflex klap-mechanisme voelde vooral “smooth”. Na  en ronde of tien had ik echte marathon gevoel weer en kon ik alle tempo versnelling bijhouden. En terwijl er steeds meer rijders uit het peloton moesten opgeven reed er één rijder weg en pakte een rondje. Dat laatste had ik echter niet door. Wel hoorde ik, dacht ik, omroepen dat het peloton bij het “rondenbord op drie” de bel zou krijgen. Vijftig meter voor die bel begon ik met versnellen maar toen er helemaal niemand ook maar iets harder ging rijden dacht ik dat ik het misschien verkeerd begrepen had. Toch gaat de bel en alhoewel ik het minst ben verrast,  ga ik toch niet volluit genoeg door het twijfelen. De eindsprint lukt gelukkig nog aardig en ik weet mijn positie te behouden, uiteindelijk wordt ik achtste. (rondentijden)

Dit is voor mij de laatste zondagavond marathon van dit seizoen. Als we om half elf klaar staan voor een wedstrijd over 50 ronden, hebben we volgens de scheidsrechter nog een half uur. Het blijkt precies genoeg. Door de plotselinge kou is het ijs van goede kwaliteit en kan er in een aardig tempo gereden worden. Al in het begin doe ik mee met een ontsnapping terwijl ik het zelf niet door heb. Even lijkt het er op dat het peloon breekt, maar alles komt toch weer bij elkaar. Voor de eindsprint begint hebben 2 rijders een voorsprong maar ze raken die kwijt in de laatste twee ronden. Ik rij dan ergens rond de tiende plek maar het lukt me niet om verder naar voren te komen. Een twaalfde plaats is het resultaat. (ronden tijden)

Na het succes van vorige week heb ik hoge verwachtingen van deze C2 marathon over 40 ronden. Maar anders dan de vorige keer ligt het tempo wel weer aardig hoog en kan ik het allemaal net bijhouden. Als er een groep van een man of acht ontsnapt rijden er steeds rijders naar dat groepje. Ik kan niet achterblijven en ook ik rij het gat dicht, het kost me veel kracht en kan nauwelijks aansluiten. Het blijkt allemaal vergeefs, het wordt uiteindelijk toch een eindsprint. Ik rij bij de eerste tien maar kan niet verder naar voren. De laatste ronde rijden er twee schaatsers in de weg die niet mee sprinten maar wel strak langs de binnenkant rijden. Als ik er voorbij ben, ben ik mijn tempo kwijt en eindig als 12de.

Slecht 30 rijders verschijnen aan de start van de C2 over 40 ronden. Door het ontbreken van enkele schaatsers die het tempo vaak hoog houden, wordt het een rustige wedstrijd. Soms ontsnappen enkele rijders toch aan het peloton, maar ze worden snel terug gehaald. Ik probeer nog wat af te stoppen voor een clubgenoot die weg rijdt met een groepje maar het peloton is met een korte versnelling toch weer bij. De omroeper geeft het al aan 8 ronden voor het einde “Dit wordt een peloton sprint”. Omdat ik al de hele tijd voorin mee rij hoef ik weinig moeite te doen om 3 ronden voor het einde bij de eerste 10 te rijden, een prima positie om mee te sprinten met het peloton. Plotseling rij ik achter de leider in het klassement die al enkele keren de sprint heeft gewonnen. Ik kan hem blijven volgen to de finish. En omdat hij iedereen voorbij rijdt zit vlak voor de finish rond de derde positie. In mijn ooghoek zie ik dichtbij schaatsijzers naar de eindstreep gaan, ik steek snel mijn linker been (op het ijs) naar voren. En ja hoor, na enkele jaren weer eens een “podium plaats” bij de C2 Marathon. Want alhoewel de transponder om mijn rechter been als vijfde over de finish ging, oordeelt de jury aan de hand van de camerabeelden en mijn linker been, dat ik als 2de over de finish ging.

Het word een wedstrijd over 50 ronden waar in het begin een aardig constant tempo in zit. Na de tussensprint is de rust echter voorbij en proberen er verschillende schaatsers weg te rijden. Ik blijf ergens in het midden van het peloton rijden en hoop op een eindsprint die er ook inderdaad komt. Dat betekend dat ik een ronde of zes voor het einde meer voorin ga rijden en probeer die positie te behouden.  Twee ronden voor de finish begint het sprinten al en het lukt me bij te blijven maar echt versnellen gaat niet meer en alhoewel ik de laatste honderd meter nog rijders kan inhalen wordt ik 17de. (ronde tijden)

Leuk om te zien dat veel andere Schaatsclub Gouda rijders een stijgende trend laten zien, ze rijden steeds beter en eindigen verrassend voorin. Voor mij lijkt die trent juist anders om. Want Ondanks of dankzij een verkoudheid werd deze C2 marathon een herhaling van vorige week. Het grootste deel van de veertig ronden reed ik voorin. Tot 2 ronden voor het eind de eindsprint begon en ik onmiddellijk voelde dat ik niet sterk genoeg was om met de rest mee te versnellen. Mensen waarvan ik wist “daar moet ik achter zitten om goed te finishen” reden zonder moeite bij me weg en ik werd zelf de laatste 300 meter nog ingehaald door iemand die met z’n handen op z’n rug reed. Dus terwijl ik tijdens de wedstrijd steeds beter kan meekomen gaat de eindsprint steeds minder. Een 29ste plaats was het resultaat. (ronden tijden).

De buiten temperatuur van -2 beloofde een gladde en snelle ijsvloer voor de 40 ronden van de C2. Al vanaf het begin wordt er stevig door gereden en al snel zit ik in een groep van een rijder of 15 die een voorsprong hebben. Niet iedereen in de groep heeft door dat we een voorsprong hebben. De groep verliest helaas z’n voorsprong en als daarna weer een groepje ontsnapt ben ik te vermoeid om weer mee te gaan. Het groepje blijkt een serieuze voorsprong te krijgen en 5 rijders pakken een rondje. Dat betekend eerder afsprinten voor het peloton. Bij het rondenbord op 6 zal de bel voor het peloton klinken zo wordt duidelijk. Met nog twee ronden te gaan begint het peloton al te sprinten, ik zit achterin en het ukt me niet om ook maar iets naar voren te komen. Uiteindelijk ga ik als 31ste over de streep, maar ondanks de slechte klassering hou ik wel een goed gevoel aan de wedstrijd over. (ronde tijden)

Een kleine opkomst en een rustig begin. Deze C2 marathon over 30 ronden lijkt vanaf het begin af te stevenen op een eindsprint ondanks verwoede pogingen van de veteraan die het iedere wedstrijd meerdere malen probeerd. Ruim voor de eindstreep zorg ik er voor dat ik voorin in het peloton zit. Als de laatste twee ronden ingaan ben ik klaar om aan de eindsprint deel te nemen. Het lukt me om niet ingesloten te raken en de laatste bocht buiten om te versnellen, maar het is allemaal niet snel genoeg, ik eindig als 11de terwijl de rijders waar ik bij het klinken van de bel achter reed veel verder voorin eindigen. ( ronden tijden )

Na een drukbezocht C4 en C3 marathon, was het na de dweil tijd voor de C2 met een wedstrijd over 50 ronden. Al snel werd duidelijk de “usual suspects” hun best gingen doen om aan het peloton the ontsnappen. Een moment van rust was er dan ook bijna de hele wedstrijd niet. Alleen na de tussensprint had ik het gevoel dat er even rusting aan werd gedaan. Omdat het aantal rijders dat serieus kan deelnemen aan de eindsprint steeds groter wordt, wordt het tegenwoordig al 10 ronden voor de finish belangrijk om een positie vooraan in het peloton te veroveren. En die positie tot 2 ronden voor het einde te behouden. Ondanks dat ik het idee had dat ik achter de juiste sprinters zat, ging ik toch de laatste ronde in opgesloten in het sprintende peloton. Het lukte voor de verandering eens om nog wat posities op te schuiven nadat ik de ruimte kreeg. Op de finish haalde ik nog iemand in maar omdat mijn been zonder de transponder voor was, was dat niet duidelijk in de transponder uitslag. Jammer dacht ik nog, maar de jury plaatste me in de officiele uitslag toch een plaats hoger: 14de. (ronde tijden)